Jesteś tutaj

Wspólne prowadzenie kabli sygnałowych i zasilajacych

Problem wspólnego prowadzenie kabli zasilających i logicznych w instalacjach okablowania strukturalnego jest znany od dłuższego czasu.
Instalatorzy i klienci końcowi są zainteresowani aby wszystkie kable prowadzić razem i w tym samym czasie co ułatwia i przyspiesza instalację. Zgodnie z powszechnie panującą opinią, starano się zawsze rozgraniczać oba typy okablowania aby zredukować wpływ zakłóceń generowanych przez kable elektryczne.

Rozwiązaniem problemu jest zastosowanie normy PN-EN 50174-2 „Technika informatyczna – Instalacja okablowania. Cz2. Planowanie i wykonawstwo instalacji wewnątrz budynków”.

Jest to druga cześć europejskiej EN 50174 obowiązującej również w Polsce pod numerem PN-EN 50174.
Norma dotyczy tylko i wyłącznie kwestii instalowania okablowania strukturalnego, wymogów instalacyjnych, zaleceń, itp. Składa się z trzech części:

  • PN-EN 50174-1 Technika informatyczna – Instalacja okablowania. Cz1. Instalacja okablowania.
  • PN-EN 50174-2 Technika informatyczna – Instalacja okablowania. Cz2. Planowanie i wykonawstwo instalacji wewnątrz budynków.
  • PN-EN 50174-3 Technika informatyczna – Instalacja okablowania. Cz3. Planowanie i wykonawstwo instalacji na zewnątrz budynków.

Norma ta bardzo precyzyjnie określa jak należy projektować i instalować przebiegi kablowe. Zgodnie z punktem 6.5.2 dla okablowania poziomego mają zastosowanie poniższe wskazówki:

  • jeśli długość okablowania <35m to dla kabli ekranowanych żadne rozdzielenie nie jest potrzebne
  • dla odległości >35m odległości do rozdzielenia kabli powinny być zachowane na całej długości z wyjątkiem ostatnich 15m

Oznacza to, że w przypadku wspólnego prowadzenia kabli dla przebiegów dłuższych niż 35m należy stosować element separacyjny (np. dwukomorowe koryta kablowe lub w przypadku instalacji podtynkowych w dwóch odzielnych rurach osłonowych) niezależnie od tego czy to jest okablowanie ekranowane (FTP, STP) czy też nieekranowane (UTP). Wyjątkiem jest ostatnie 15m okablowania, gdzie dopuszcza się prowadzenie bez separatora, ma to ułatwić instalację w pomieszczeniach w których montowane są gniazda abonenckie.
Dla przebiegów krótszych niż 35m możliwe jest prowadzenie bez separatora na całej długości, tylko w przypadku zastosowania okablowania ekranowanego, lub zgodnie z wcześniej podanymi zasadami w przypadku okablowania nieekranowanego.

Norma precyzyjnie podaje minimalne ogległości między kablami zasilającymi i logicznymi w zależności od typu kabli oraz materiału z którego jest wykonany separator. Dla przykładu, jeśli mamy okablowanie UTP, prowadzone równolegle ze zwykłymi kablami elektrycznymi (a więc nie ekranowanymi) w plastikowym korycie dwukomorowym z plastikową przegrodą (separatorem) to minimalny dystans wynosi 200mm. Gdybysmy w tym samym przypadku zastosowali ekranowane kable logiczne, to dystans ten zmalał by do 50mm.

Typ instalacji Bez separatora lub z separatoremniemetalowym Separator aluminiowy Separator stalowy
Nieekranowane kable elektroenergetyczne i nieekranowane kable IT 200mm 100mm 50mm
Nieekranowane kable elektroenergetyczne i ekranowane kable IT 50mm 20mm 5mm
Ekranowane kable elektroenergetyczne i nieekranowane kable IT 30mm 10mm 2mm
Ekranowane kable elektroenergetyczne i ekranowane kable IT 0mm 0mm 0mm

Jeśli obie wiązki (kabli logicznych i zasilających) są mocowane mechanicznie, np. za pomocą krawatek, wówczas odległość podawana w tabeli odpowiada najgorszemu przypadkowi (odległości) między punktami mocowania.

Jeżeli wiązki są ułożone luźno bez mocowania, wówczas zgodnie z normą należy przyjąć że odległość pomiędzy nimi wynosi 0mm.

W przypadku stosowania separatorów obowiązuje dokładnie ta sama zasada, tj. w przypadku mocowania wiązek odległość pomiedzy nimi jest równa odległości pomiędzy punktami mocowania. Jeśli wiązki są niemocowane wówczas odległość A równa jest grubości separatora lub odstępowi pomiedzy parą separatorów.